“One language sets you in a corridor for life. Two languages open every door along the way.” – Frank Smith

In 2015 behaalde VFM het MVO certificaat. In het kader van MVO stimuleren wij onze medewerkers om ook buiten het werk het verschil te maken. Een aantal collega's gaven hieraan vorm en inhoud door taalles te geven aan nieuwkomers in Utrecht. Onder begeleiding van Taal doet Meer ontvingen Iris en Ellen wekelijks een aantal deelnemers met diverse achtergrond. Najuan was vanaf het begin betrokken. Zij komt uit Palestina en woonde enkele jaren in de VS. De Nederlandse taal is voor haar echt een uitdaging! In haar blog kunt u lezen over haar ervaringen.

Met drie talen (Arabisch;Engels en Hebreeuws) ben ik naar Nederland gekomen. Deze zomer heb ik ergens gelezen dat er tussen 6000 en 7000 talen gesproken worden in de wereld. Van het begin van mijn relocatie, was het duidelijk dat ik Nederlands moet leren. Met drie talen in mijn pocket, dacht ik, het zou makkelijk kunnen zijn om de vierde taal te leren. Maar helaas was het niet zo. Een van mijn vrienden, die een Nederlandse vriendin heeft, heeft mij gewaarschuwd, maar ik nam het waarschuwing niet serieus. Ik had zoveel zelfvertrouwen, die heeft mij in het verkeerde route gebracht. 

En hier ben ik, twee en half jaar later, nog de taal aan het  leren. Ik heb drie cursus Nederlands gedaan en ik heb de staatsexamen gehaald (nou, ik moet nog het spreken onderdeel doen, sigh). Spreken, is altijd de moeilijkste onderdeel van het taal leren, ongeacht welke taal is het. Waarom is het zo, eigenlijk? Volgens mij, heeft het iets te maken met het manier van de taal leren. Als een volwassenen, leer je een tweede taal via taal cursus. Daar leer je de grammatica en een paar worden via schrijven opdrachten. Dus je leert de logica van de taal maar niet hoe de taal te gebruiken. 

Bijna een jaar geleden ben ik begonnen met taalles bij VFM. Elke week kreeg ik les van een van de twee Taalbegeleiders; van Iris Koster or Ellen van der Veen.  Ellen en Iris wilden graag vrijwilligerswerk doen, en dit was hun bijdraag aan het gemeenschap.  Ik ben gelukkig dat ik de kans gekregen heb om een gratis taalles bij VFM te hebben. Tijdens het jaar lazen wij stukken uit de krant (De Verdieping Trouw, mijn favoriete krant) en discussieerden daarover. Op die manier heb ik veel met spreken geoefend. Door deze oefening heb ik mijn zelfvertrouwen in het Nederlands gebouwd.  

Ik herinner me nog hoe verlegen ik was in de eerste paar maanden toen ik met VFM was begonnen. Ik kwam binnen en ik durfde met niemand van de collega’s te praten. Ik was bang dat ik een fout zou kunnen maken.  Maar na een half jaar of zo, zag ik het verschil. Nu ken ik een paar collega’s en ik ben niet bang om fouten te maken, ik ben meer ontspannen als ik binnen komt.

Bovendien, met de hulp van Iris en Ellen ben ik in februari met mijn eigen blog begonnen. Ik schrijf, in het Nederlands, over mijn lieven in Nederland. Ik maak nog veel fouten, maar het maakt niet zoveel uit. Het doel is gewoon met de taal bezig te zijn. 

Nu, is het tijd om een afscheid van Iris en Ellen te nemen. En voor dit occasion, wil ik hun van harte bedanken, voor hun sincere en aardige aandacht het hele jaar. Met hun, had ik altijd het gevoel gehad dat ik gewoon authentiek kan zijn zonder beoordeeld te worden.  Ik voelde me altijd welkom bij hun en de andere collega’s van VFM. Dankzij hun flexibele manier van begeleiding heb ik veel progres in de taal gemaakt. 

De road is nog best lang, en dankzij jullie hulp en ondersteuning Ellen en Iris, loop ik wel op de juiste richting. Nogmaals bedankt.